ناریخ: چهارشنبه 24 شهریور 1395 - شناسه حبر: 16811

اعتراف به وجود فساد ،بدون اقدام و عمل، فایده ای ندارد!!

اعتراف به وجود فساد ،بدون اقدام و عمل، فایده ای ندارد!!

ابوالقاسم عابدین پور

مرثیه خوانی بر « فساد» فرو نشاننده ی آلام مردم نیست!

کارگزاران حکومتی می دانند که اقرار و اعتراف بر اینکه گرفتار بیماری فساد شده ایم،کارساز نیست و نیاز به عزمی جدی برای ریشه یابی و درمان فوری آن است.

سالیان سال است که دلسوزان واقعی مملکت از فراگیری بی انضباطی و پیشروی فساد اداری و مالی در قسمتهای مختلف،سخن می گویند ولی گوش کسی بدهکار این سخنان نیست!

انگ سیاسی و جناحی،کم هزینه ترین و بهترین حربه،برای ساکت کردن معترضان بوده و هنوز هم هست!

طی دو سه دهه ی گذشته،اختلاسگران و خورندگان مال مردم،آنقدر در روابط با هم قدرتمند شده اند که به این سادگی برخورد با آنان ممکن نیست!

چند ماه قبل از انتخابات مجلسین،  وقتی وزیر کشور از ورود پولهای قاچاق به سمت و سوی انتخابات سخن به میان آورد،چنان بی محابا به او تاختند که مجبور شود سخن خود را تغییر دهد و به تفسیر و توجیه بپردازد؛ ولی شدت کار به قدری است که تازگیها شورای نگهبان  هم از خرید و فروش آرا،اعلام نگرانی می کند و...

وقتی اولین اختلاس آشکار شد،چنان با مماشات از کنارش گذشتیم که انگار قرار است با پنهان کردن بیماری،آن را درمان کنیم.نتیجه اش هم آشکار شدن اختلاس های پی در پی...

حالا که عده ای دست به کار شده و در حرکتی مشترک از جناحین سیاسی به دنبال تبلیغ و بیان موارد فساد پرداخته اند،کمتر کسی باور می کند که با تشکیل کمپین و نشر موارد فساد مالی، بتوان جلو آن را گرفت!

دیگر این روزها مبلغین دینی کمتر به سراغ،شیوه و سیره ی بزرگان دین در مبارزه با زیاده خواهی‌های نزدیکان به ارکان قدرت می روند!شاید باور مبارزه با ارتشا و فساد مالی در اذهنشان از بین رفته است!!

دیگر کسی را یارای آن نیست که چشمان خود را ببندد و نمادهای بی عدالتی در توزیع ثروت را نبیند.

سپردن کارهای مهم به افراد کم تجربه و شیوع چاپلوسی و ریاکاری در سپردن اختیارات و نهایتأ کنار گذاشتن شایسته سالاری،نتیجه ای جز وضعیت امروز کشورمان را به بار نمی آورد.

اگر حاکمیت در کنار مبارزه با چپاولگران و بازبینی در تعریف واگذاری کارها به افراد شایسته،به فکرتقویت بنیه ی اقشار ضعیف جامعه باشد،شاید بتواند از این وضعیت نکبت بار، نجات پیدا کند.

امروز گفتن« الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم» سخنی آشکار است که به راحتی شنیده می شود،البته به شرط آنکه گوش شنوایی باشد و هر قلم و قدم خیر خواهانه ای را به انگ و اتهام از کار باز ندارند.

فساد نتیجه اش افزایش اعتیاد است.

فساد نتیجه اش افزایش آمار طلاق است.

فساد نتیجه اش بی عدالتی در توزیع علم و محدود کردن افراد مستعد برای کسب مدارج علمی است.

فساد نتیجه اش افزایش بیکاری در قشر جوان جامعه و چند شغله بودن افرادی خاص است.

فساد نتیجه اش گوشه نشینی نخبگان و ظهور افراد کم توان در بسیاری از مدیریتهاست.

فساد نتیجه اش فاصله ی طبقاتی،تعطیلی مراکز تولید،خروج سرمایه و...است.

آیا همتی برای برخورد با « فساد» به وجود خواهد آمد؟!

برچسب ها:

بحث و نظرات

ارسال نظر

لطفاَ همه فیلدها را پر کنید
نام و نام خانوادگی
ایمیل
78
پربیننده ترین خبرها
جستجو
تبلیغات
© 2018 All Rights Reserved. - Developed By: GolsaSoft